Yaş

Kabuk kabuk yaptı beni şu yaşamak denilen ince uzun hikâye.

Kabuk kabuk ve keskin

En yumuşak yerlerim günden güne yontularak

Adımlarım hızlandı git gide

Gide gide koşarak

Koştukça en dar en tenha yerlerinde, çıkmazların kıyısında durarak.

Yaşa

Yaşamak

Yaş yerlere bin defa basarak.

Maviydi gökyüzü yaşamağın göğü altında

Mavi, sahici.

Maviler yok artık, belki düş, belki serap belki

Yalan!

Yalandı aynada bana simsiyah kesilen çehre

Bir yalana kanmak.

Susadıkça gide gide hep aynı

Sulağa varmak.


70 görüntüleme0 yorum

Son Paylaşımlar

Hepsini Gör

Su Eskir Mi?