Yaş

Kabuk kabuk yaptı beni şu yaşamak denilen ince uzun hikâye. Kabuk kabuk ve keskin En yumuşak yerlerim günden güne yontularak Adımlarım hızlandı git gide Gide gide koşarak Koştukça en dar en tenha yerlerinde, çıkmazların kıyısında durarak. Yaşa Yaşamak Yaş yerlere bin defa basarak. Maviydi gökyüzü yaşamağın göğü altında Mavi, sahici. Maviler yok artık, belki düş, belki serap belki Yalan! Yalandı aynada bana simsiyah kesilen çehre Bir yalana kanmak. Susadıkça gide gide hep aynı Sulağa varmak.

Yaş