ruhumda suyun ilahisi

dallarına tüneyip körpe yapraklarına kıydığım ağaçların yarasından sızan bulutlara yaslandım bu sabah. yıkık ve kurak bir çocuk parkı sanki ruhum kimseler yok kimseler ses yok s e s y o k bir tek kendi sesim var: sapsarı kesilmiş bir salıncağa çarparak zihnimde yankılanan sesim. kuşlara ihbar ediyorum yenilgilerimi histerik çıplaklığımla yorgun ağaçlar altında çok sular buruştu taşa sığdı sessizliğim taşa sığındı ürkekliğim budanmış şarkılar huzurunda reşit olmayan dokunaklı bir dua ile bahçene dikiyorum zencefil kokan ellerimi tanrım; tanırsın bağışlarsın ışık olursun. kuyunun kalbinde suyun ve sesin ilahisi raks etmekte solgun ruhumda. rakıyla aşka tutuşan suyun hürmetine saçlarına Furuğ takan tüm kadınları şiirime bağışlıyorum.

ruhumda suyun ilahisi