Kayboluşlarımda Buldum Kendimi

Yokluk Çekip çıkarmak gibi umudu hayattan Eksikliğe batmak boğazına kadar Damarlarıyla, kanıyla hissetmek yaşadığını Uzaktan bakmak talih denen kör kancaya Kalbime düşen ilk cemreyi hatırlıyorum Güz yorgunluklarımın sırtımdaki ağırlığını Hâlâ aklımda gözlerime nem vuranlar Hep uzuyordu limanlarım Yuva oluyordu kırık sandallara Kelimesiz haykırışlarım dizilirdi boğazıma İçimde patlatamadığım barutlar Yokluğu her yutkunduğumda Mutluluk Bir takvim yaprağı dalgın ömrüme Yolunu şaşırmış bir an kırığı Batıyordu canıma Yalnız yürünen kaygan yıllarım Kayboluşlarımda buldum kendimi Yarım kaldığım yerleşik sancılarda Başını okşadım kırık organlarımın Umudu donattım kendi sanılarımla Sorgularla delinmiş düşlerim Tavaf ederken uykusuz anlağımı ‘Anladım ki’lerle uyandım bir mevsim Büyüdü yoksul mutluluğum Kimsesizken, bir ‘kimse’ olunca

Kayboluşlarımda Buldum Kendimi