Bu Bir Distopya Değildir!

Bu yalnızca sıradan bir gündür. ... 09:00 Güneşin tenimle sevişmesine açtım gözlerimi kollarımı okşuyor gözlerimi kamaştırıyor aleviyle beni yakıyordu. Sahibesine boyun eğen bir köle gibi kulak verdim alarmına. Elli lira verdiğim kahveyi hazırlamaya koyuldum hayatı yolunda olanlar böyle yaparmış öyle duydum. Kolombiya yolculuğumda elbette ki okumadım gazete hello, 2022 efendim! Zaten tövbeliydim gündeme hayata, varlığa, zihnime tövbeliyim. Sığındığım deniz kabuğunda gayet mesut idim ama pek uzun sürmez bu nahoş huzur bilirim. 10:00 Çok uzun sürmedi fil dişi kulemin esintisi evde peynirin bittiğini fark edince daldım ben de pasifiğe meğerse ne çok ceset varmış burada -kelimenin tam anlamıyla- yalnızca bugün 10 kişi serbest bırakmış ruhunu göğüslerine açtıkları ince çizgiyle saçılmışlar dünyanın her yerine para mutluluğu satın alamaz derler tartışılır paranın tartışılamayacak yanı yaşamı satın aldığıdır. 12:00 Bıkkın ümitsiz öfkeli. 13:00 “Sevgili Azrail, kapıdan veya köşeden beni izliyorsan s*ktir git.” tümcesini bir kağıda yazdım evrene mesaj yani. 15:00 Herkes gibi benim de tutunacak bir dala ihtiyacım vardı ne yapayım anamın yolunu tuttum çıplak ayakla toprakta yürüme arzusuyla. Her adım attığımda arzum ateşlendi 38 derece, maazallah çakımı evde unutmuşum hay aksi! 39 derece, Allah korusun -korna sesleri- 40 derece, Allah esirgesin -tı tı tı, serzenişleri- 41 derece, artık Allah kahretsin -hey yavrum, çağırışları- ya katil olacağım ya da kurban. 15:35 Ben geldim evladın temelli dönmedim henüz ama korkarım ki yakındır dönersem şayet bu toy yaşımda beni sarıp sarmala. Dün gece bir kız kardeşim dönmüş sana istememiş ama sen yine de kabul etmişsin darmadağın vaziyetteymiş canice katledilmiş sen her bir parçasını öpmüşsün onun keşke öpmeseydin. Küçük bir çocuk gönderilmişti yanına geçen hafta hatırladın mı? artık özgürce pense oynuyordur oynuyor, değil mi? 22:00 Ezginin akışına bıraktım kendimi buna ne kadar ezgi denebilirse tabii ki yalnızca bir göz kırpmayla elde ettiğim birayı yudumlarken kalan dakikalarımı sayıyordum içimden ah bu erkekler kontrol altına girmeleri ne kadar da kolay her neyse son 90 dakika ruhumuzun gıdaya ne kadar ihtiyaç duyduğuna hüküm sürülmüş sonuçta 00:05 Anne, ben karanlıktan korkarım.

Bu Bir Distopya Değildir!